Een onbezorgde tijd

Schattig en onschuldig, vooral ook onwetend. Genieten van alle vrijheden, maar een paar dingetjes die echt moeten. Veel zin in grote verantwoordelijkheden, want daar heb je uiteindelijk toch voor gesolliciteerd en ben je voor “aangenomen”. Tot het moment dat je ineens die verantwoordelijkheden hebt overgenomen, en er niet nog iemand is die eigenlijk op je werk zou moeten letten.

Waar ik het over heb? De fantastische tijd die je beleeft als je kandi bent, voordat het echte werk als bestuurder van de vereniging begint. Halverwege het jaar voor je bestuur gaat doen ziet het er vooral erg gaaf uit: mooi in zo’n bestuurspak, de vereniging mogen vertegenwoordigen op allerlei plekken, vooral ook veel leuke uitstapjes. Een eigen beleid mogen uitvoeren, de veranderingen die je al langer voor ogen hebt echt kunnen uitvoeren, taken nog beter oppakken dan je voorgangers. Diegene zijn die écht ervoor verantwoordelijk is dat activiteiten gaaf en interessant zijn. Plus dat ook nog eens in een gezellige groep, waar je al dit lief mee deelt.

Maar wacht, natuurlijk mist er iets aan die uitspraak. Normaal is het toch “lief en leed”? Zeker. Want zoals ik al zei, krijg je een groot aantal verantwoordelijkheden. Ook diegene die je misschien niet zou willen, niet zou verwachten, maar toch op je af komen. Die horen er net zo goed bij. Fouten moet je kunnen verantwoorden, nog niet eens altijd die van jezelf. Want je bent één groep als bestuur, dan draai je ook samen op voor de gevolgen. Kritische leden, soms hebben ze gelijk en moet je eigenlijk naar ze luisteren. Soms zijn ze alleen aan het zeuren, maar ben je verplicht om er toch een politiek correct antwoord op te geven. En van die onverwachte gebeurtenissen, waar je eigenlijk totaal geen tijd voor hebt om ze op te vangen omdat je zoveel andere plannen hebt. Soms betreffende de organisatorische kant, waarbij je blijft nadenken hoe je het op een goede manier kunt aanpakken. Maar soms ook betreffende de persoonlijke kant, waarbij je zowel de continuïteit van de taken van een persoon in goede banen moet leiden, maar zeker ook ervoor moet zorgen dat iemand lekker in zijn/haar vel blijft zitten en zich prettig blijft voelen in zijn/haar omgeving.

Nu lijkt het misschien alsof er toch veel meer vervelende taken tussen zitten dan leuke, maar niets is natuurlijk minder waar. Het geheel van “lief en leed” is uiteindelijk een onbetaalbare ervaring. Zeker ook een heel realistische: er gaan altijd dingen goed en fout. Het leven van een bestuurder is vooral heel erg bewogen: je schiet van uiterste naar uiterste, soms zelfs in enkele secondes. Uiteindelijk toch een jaar dat ik nooit zou willen missen; het geeft zoveel energie en mooie momenten. Ook om veel van te leren, want vaak denk je bij een kleine misser van iemand anders: hoe zou je daar toch zo over in kunnen zitten.

Nog steeds heb ik echt geen spijt van mijn keuze, iets wat ik graag zou willen meegeven aan de kandi’s. Geniet vooral van de tijd die gaat komen, die is echt geweldig. Laat die huidige bestuurders nog maar even zwoegen. Pas vanaf september is het jullie ding, en ik hoop dat jullie ondanks (of dankzij) de tegenslagen hetzelfde kunnen zeggen als ik. Dat het uiteindelijk een tijd is, waar je de rest van je leven lovend over kunt blijven praten en die je eigenlijk stiekem misschien nog wel een beetje had willen verlengen.

P.s. We hebben ooit beloofd onze massa’s te delen via de website, bij dezen d.d. 6 mei. Roderick: 70kg. Berit: 64kg. Jochem: 85kg (hij schenkt een Troubadour Magma per kilo dat hij ernaast zit aan het bestuur). Coen: 78kg. Robin: 65kg.